نوشتهء سعيد نفيسى ؛ 14 . نزهة القلوب ، نوشتهء حمد الله مستوفى ؛ 15 . احسن التواريخ ، نوشتهء حسن بيگ روملو 16 . ايران در ميان طوفان ، نوشتهء ناصر نجمى ؛ 17 . تاريخ ايران از زمان امير تيمور گورگانى تا استقرار مشروطيت ، نوشتهء رشيد ياسمى ؛ 18 . فرهنگ نفيسى ؛ 19 . برهان جامع ؛ 20 . برهان قاطع ؛ 21 . فرهنگ جغرافيايى ايران ، چاپ دايرهء جغرافيايى ارتش ، ج 2 و 4 . * علاقهء زياد مترجم آذربايجانى براى تشريح اسامى به كار رفته « 1 » در نسخهء اصلى ، كمبود منابع فارسى و نداشتن اطلاعات كافى ، به ويژه در مورد تالش جنوبى ، وى را در اين راه دچار لغزشهاى فراوانى كرده است . تكيهء فراوان مترجم به كتاب فرهنگ جغرافيايى ايران براى توضيح و تفسير اسامى اماكن و جدا شدن آستارا از اردبيل و قرار گرفتن در تركيب استان گيلان و بىاطلاعى مترجم از اين مسئله ، باعث شده تمام نواحى آستارا ، كرگانرود و اطراف را جزء اردبيل بنويسد . نمونه‌هايى چند از اشتباهات مترجم براى اطلاع آورده مىشود : - در توضيح شمارهء 10 دربارهء گوراب مىنويسد : « چند روستا در ايران به نام گوراب وجود دارد » ، در حالى كه گوراب محلى بود كه هر هفته يك بار در آن بازار هفتگى تشكيل مىشد كه اين اسم با قرار گرفتن در كنار نام يك روستا ، خبر از برپايى بازار هفتگى در آن روستا مىداد . مثل گوراب زرميخ يا طاهر گوراب . - در شمارهء 25 دربارهء خانگاه كهنه نوشته است : « چند روستا در ايران به نام خانگاه كهنه وجود دارد » . - در شمارهء 37 در توصيف گسكر كه پدر نويسندهء كتاب در آنجا درس خوانده ، مىنويسد : « گسكر روستايى در ايران و جزو شهرستان فومن است » ، در حالى كه گسكر موردنظر ميرزا احمد شهر گمشدهء تالشان است كه ميان ضيابر ، مرداب انزلى و رضوانشهر قرار داشت و مدتها پيش از انتشار كتاب فرهنگ جغرافيايى ايران در دههء 20 ، اثرى از اين شهر ديده نمىشود و در نتيجه مترجم تصور كرده كه گسكر همان روستايى است كه امروزه در بين جادهء فومن به ماسوله قرار

--> ( 1 ) . نك : ضميمهء شمارهء ده .